അമ്മ നിഴൽ

ഇരുട്ടു വെളിച്ചമാവും പോഴും
മറഞ്ഞു പോവാതെ ഒരമ്മ നിഴൽ

വരച്ച ചിത്രങ്ങളിലെ
നിറമില്ലായ്മ മായ്ച്ചു
മായജാല പെൻസിൽ
നനച്ചോടിയ മഴക്കാലത്തിന്റെ
നനവു പേറുന്ന
മഞ്ചിരട്ടകൾ
കള്ള കരച്ചിലും പൊള്ള
ദേഷ്യങ്ങൾക്കും
കുഞ്ഞടികൾക്കുമപ്പുറം
ഉറക്കം പോയ അമ്മക്കണ്ണുകൾ
നീയും ഞാനുമെന്ന
ഇരുട്ടിനും വെളിച്ചത്തിനും
അകം പുറം മറിയാൻ
ഒരു നിഴൽക്കൂത്തും..

മുറിവോര്‍മ്മകള്‍..

വഴുവഴുത്ത
ഓര്‍മ്മകള്‍ തട്ടിവീണ്‌
നെറ്റി മുറിഞ്ഞ
ഉപ്പു ചുവ..

ഉപ്പുവെള്ളത്തില്‍
മുക്കിയ തുണി
വീണ്ടും
ചുട്ടു നീറ്റുന്ന
മുറിവോര്‍മ്മകള്‍..
വഴുക്കുമെന്ന്,
വീഴുമെന്നും
നീയും ഞാനുമറിഞ്ഞിട്ടും
നമ്മളോടിയ
വഴിവഴുക്കുകള്‍.... !

മഴക്കാലം
മഴക്കാലം എന്നും എനിക്ക് ഒരു പനിക്കാലം ആയിരുന്നു. ഓര്‍മകളില്‍ എന്നും എന്നെ നനച്ചു പോയ ഒരുപാട് മഴക്കാലങ്ങള്‍.... കുട്ടിക്കാലത്തെ മഴക്കാലങ്ങള്‍.... എന്നും നരച്ച മേഘങ്ങളെ നോക്കി നരച്ചു പോയ ഒരു ജീവിതം....


മഴ അതെന്നും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു... നഴ്സറി ക്ലാസ്സുകളില്‍ മഴ പെയ്യാന്‍ വേണ്ടി ഒരുപാട്‌ ആശിച്ചിട്ടുണ്ട്... എന്റെ പുള്ളികുടയും ചൂടി ഏതൊക്കെയോ വഴികളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്... പിന്നെ സ്കൂളിലെ മഴക്കാലങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിട്ടില്ല.. ഒരിക്കല്‍ പോലും യൂണിഫോം നനയ്ക്കുന്ന ഒരു വില്ലനായി മഴ കടന്നു വന്നിട്ടില്ല.. മഴ കൊണ്ട് വന്നതിനു അമ്മയോട് അടി കിട്ടിയ ദിവസങ്ങള്‍ ഒരുപാടുണ്ട്... അന്നൊക്കെ മഴ എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ ആയിരുന്നു... തോണിയുണ്ടാക്കാന്‍ ഞാനും അത് മുക്കി കളയാന്‍ മഴയും...


പിന്നീട് മഴ ചുരുങ്ങുകയും ഞാന്‍ വലുതാവുകയും ചെയ്തു... എന്നിട്ടും കോളേജിലെ ഇടനേരങ്ങളില്‍ അങ്ങ് ദൂരെ കുന്നിന്‍പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയെ നോക്കി നിന്ന ഒരു നല്ല കാലം... എല്ലാ ദിവസവും മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍ കാന്റീനില്‍ നിന്നും ശങ്കരേട്ടന്റെ ചൂടുള്ള കാപ്പിയും കുടിച്ച് എന്നെ പിടിക്കാന്‍ കിട്ടില്ല എന്നാ ഭാവത്തോടെ ക്ലാസിലേക്ക്‌ ഓടി കയറുന്ന എന്റെ പിറകെ ഓടി വന്നു നനച്ച മഴ.... അറുബോറന്‍ പ്രാക്ടികള്‍ ക്ലാസ്സുകളില്‍ ലാബിന്റെ ജനലും തുറന്നു വെച്ച് മഴ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. എന്റെ മഴയോടുള്ള പ്രണയം അറിയാവുന്ന കൂട്ടുകാരന്‍ എനിക്ക് സമ്മാനമായ്‌ തന്നതും ഒരു മഴ പുസ്തകമാണ്... Chasing the monsoon by alexander frater. പക്ഷെ എനിക്കും മഴയെ പറ്റി അറിയാനും വായിക്കാനും എന്നും ഇഷ്ടം മലയാളം ആണ്... ഒരു മഴക്കോട്ടു പോലെ... കോളേജ് ലൈബ്രറി ക്കുള്ളില്‍ ഞാനും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളും... അതൊരു മഴക്കാലം ആയിരുന്നു....

മഴയെ ഒരുപാടു പ്രണയിച്ച Victor george വെണ്ണിയായനിയിലെ ഉരുള്‍ പൊട്ടലില്‍ ലോകത്തോട്‌ യാത്ര പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനും ഒരുപാടു വിഷമിച്ചിട്ടുണ്ട്... പിന്നീട് വിക്ടര്‍ ന്റെ മഴച്ചിത്രങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കോഴിക്കോട് പോയതും ഒരു വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓര്‍മ....

ഇപ്പോള്‍ അതി രാവിലെ പോയി രാത്രി തിരിച്ചു വരുന്നതിനിടയില്‍ മഴയെ കാണാനോ അറിയാനോ പറ്റാറില്ല... ഇവിടെ മഴ ഇടയ്ക്കിടെ വന്നു മുഖം കാണിച്ചു പോകുന്ന ഒരു വിരുന്നുകാരനെ പോലെയാണ്...
രാത്രി ഏറെ നേരം വൈകി ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ആവും അറിയുന്നത് പുറത്തു മഴ പെയ്തിരുന്നു എന്ന് ... ഞാനും മഴയും ഒരുപാടു മാറിയിരിക്കുന്നു... എന്നാലും എന്റെ മനസ്സില്‍ ഇപ്പോളും ഞാന്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട് മഴ നനയാനായി ഒരിടം...a

ആശുപത്രി വരാന്തകളില്‍ ......

സ്വന്തം കുഞ്ഞിനു മരുന്ന് വാങ്ങാന്‍
വേണ്ടി തന്നെ തന്നെ വിറ്റ ഒരമ്മ ...


ഭര്‍ത്താവിന്റെ ജീവനു വേണ്ടി
ഡോക്ടറുടെ കൂടെ പോയ ഭാര്യ..

മരുന്നിനു കാശില്ലാതെ
അച്ഛന്റെ മരണം പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച മകന്‍ ...

സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊലപ്പെടുത്തവെ
അവരുടെ കരച്ചില്‍ കേള്‍ക്കാതിരിക്കാന്‍
റേഡിയോ ഉറക്കെ തുറന്നു വെച്ച മറ്റൊരമ്മ ...

ഒരുമിച്ചു കളിച്ചു ചിരിച്ചു
ഒരേ ആദര്‍ശങ്ങള്‍ പങ്കു വെച്ച
സുഹൃത്തിന്റെ കളികള്‍ തീരാത്ത
മലച്ച കണ്ണ് ...

നാടകത്തില്‍ ജീവിച്ച മറ്റൊരു കൂടുകാരന്റെ
വിധിയുടെ അവസാനത്തെ നാടകം...

അമ്മേ..
ഇനി എന്താവും എന്നെയും
കാത്തിരിക്കുന്നത്‌?


( പ്രിയപ്പെട്ട ജോയല്‍ , അരുണ്‍ നിങ്ങള്‍ ഇവിടെ എവിടെ ഒക്കെയോ ഉണ്ടെന്നു തന്നെ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കട്ടെ..)

ജോയലും അരുണും എന്റെ കൂടുകാര്‍ ആയിരുന്നു.. 2006 february യില്‍ heart attack വന്നു ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോയി... 2007 september ഇല്‍ കൊച്ചിയില്‍ വെച്ച് ഒരു ബൈക്ക് അപകടത്തില്‍ അരുണും പോയി. രണ്ടു പേരും കാലിക്കറ്റ്‌ സര്‍വകലാശാല കലോല്‍സവത്തില്‍ മികച്ച നടന്‍മാര്‍ ആയി തിരഞ്ഞെടുക്കപെട്ടവര്‍ ആണ് ... എനിക്ക് നഷ്‌ടമായ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂടുകാര്‍...
പിന്നെ കോഴിക്കോട് കുതിരവട്ടം മെന്റല്‍ ഹോസ്പിറ്റലിലെ സെല്ലില്‍ നിന്നും എന്നെ നോക്കി പലപ്പോഴും കരഞ്ഞ വസന്ത കുമാരി എന്ന നിര്‍ഭാഗ്യവതിയായ അമ്മ... മനസിന്റെ പിടി വിട്ട ഏതോ നിമിഷങ്ങളില്‍ അവര്‍ തന്നെ കൊന്ന സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഓര്‍ത്തു കഴിഞ്ഞ കുറെ വര്‍ഷങ്ങളായി സ്വയം പീഡിപ്പിക്കുന്ന അവര്‍ ഒരുപാടു രാത്രികളില്‍ എന്റെ ഉറക്കം കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...
ഇങ്ങനെ ഒരുപാട്‌ ആശുപത്രി യാത്രകള്‍ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച പല ഓര്‍മകളാണ് ഈ കവിത ...

കലപില ...കലപില ....

മൂന്നാം വയസ്സുകാരിയുടെ
ഓര്‍മകളെ കട്ടോണ്ടു പോയത്
ഐതിഹ്യമാലയിലെ
കായംകുളം കൊച്ചുണ്ണി...

നാലാം വയസ്സിന്റെ നട്ടപ്രാന്തില്‍
ഇതിലേതാണ് കള്ളനെന്ന ചോദ്യത്തോടൊപ്പം
പോലീസു ജീപ്പിലെ കള്ളനു പിന്നാലെ പോയ
മറ്റൊരോര്‍മ....

മോഷണങ്ങളുടെ പേടിക്കഥയ്ക്കൊപ്പം
ഒരുപാടിഷ്ടങ്ങളെ
ലോക്കറില്‍ പൂട്ടിവെച്ച
പതിനഞ്ചാം വയസ്സ്...

ഒളിച്ചു വെച്ച കഥാപുസ്തകം
അവനോടോപ്പമിറങ്ങിപ്പോയത്
പതിനേഴാം വയസ്സില്‍...

ഇല്ലാപ്പുറങ്ങളിലെ
ഇല്ലാക്കഥയേതോ വായിച്ചാവണം
കള്ളിയെന്നു വിളിച്ചവന്‍
മുറിയിറങ്ങിയകന്നത്...

അടയ്ക്കാത്ത
ഓര്മ വാതിലിനുമപ്പുറത്ത്
കള്ളനും പോലീസും മാറി
പോലീസും കള്ളനും മാറി
കലപില കളിയില്‍
ഒരേഴാം വയസ്സ്...


image courtesy: google

ലോസ്റ്റ്‌ വേള്‍ഡ് അഥവാ കളഞ്ഞു പോയ ലോകം....!!

ഭൂമിശാസ്ത്രത്തിന്റെ അറുബോറന്‍
തിയറികള്‍ക്കുമപ്പുറം
ഭൂപടങ്ങളെ ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചു.
നരച്ചു കീറാത്ത, ചുളിവ് വീഴാത്ത
ഒരു ഭൂപടം അന്നൊക്കെ
എന്‍റെ കിടയ്ക്കക്കടിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു
സ്വപ്നങ്ങളില്‍ എപ്പോഴോ ഞാനാ
ഭൂപടത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു.
അന്നത്തെ ഒറ്റയാവലിന്‍റെ സഞ്ചാരിയ്ക്ക്
വഴിയില്‍ ഒരു കൂട്ടുകാരനും...
ഞാനൊരു ഭൂപടവും നീയൊരു
സഞ്ചാരിയുമായി മാറി തുടങ്ങി...
അതുവരെ കാണാത്ത വഴികളെ
നമ്മള്‍ മഷിയിട്ടു കണ്ടെത്തി.
എന്നെ കണ്ടെത്തി നീ
കൊളംബസ്സും ഗാമയുമായി...
ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു നാട്ടുരാജ്യമായി
ഞാന്‍ .....

എനിയ്ക്ക് വേണം എന്റെ നിറങ്ങള്‍...

ഓന്തുകളെ പറ്റി എന്നോ

പറഞ്ഞത് നീയായിരുന്നു.

പഴുത്തില വീണു കിടക്കുന്ന

മരത്തിന്റെ മുകളിലെ

ഓന്തിനെ നീയെനിക്ക്

കാണിച്ചു തന്നു.

അന്ന് നമ്മള്‍ ഒരുപാടു

കഥകള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു.

കാണുമ്പോഴേ ഓടി ഒളിച്ചില്ലെങ്കില്

‍അത് ചോര കുടിക്കുമത്രേ.

അങ്ങനെ ഓന്തിനെ കണ്ടാല്

‍ഞാന്‍ ഒളിച്ചു തുടങ്ങി,

നിന്റെ പിന്നിലേയ്ക്ക്..

നീയെപ്പോഴാണ് ഓന്തായി

നിറം മാറി തുടങ്ങിയത്,

ചോര കുടിക്കാനും...?

എപ്പോഴും നീ നിറം മാറിയതല്ലേ

എന്റെ നിറം കളഞ്ഞു പോയത്..!!

അടുപ്പം

നിന്‍റെ കൈത്തലം തരിക

അതില്‍ മുറിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും

കിടക്കുന്നരേഖകളുടെ ഭാവിയിലൂടെ

നമുക്ക്‌ നമ്മളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാം...

അടുപ്പങ്ങളില്‍ നിന്നും അകലങ്ങളിലേക്ക്എത്ര ദൂരം.???

അവയെ എന്ത് വെച്ച്അളന്നെടുക്കാന്‍ പറ്റും.??

അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെ അറിയുവാന്‍

നീയോ ഞാനോ ശ്രമിച്ചിരുന്നോ...

ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉത്തരങ്ങള്‍

എല്ലാം ഒരു പാടായി അവശേഷിക്കുന്നു ...

സ്നേഹം

ഗൗരി

വഴി പിഴപ്പിനും വയറ്റില്‍ പിഴപ്പിനും ഒരുപാടു വഴികള്‍!!!

വഴി പിഴപ്പിനും വയറ്റില്‍ പിഴപ്പിനും ഒരുപാടു വഴികള്‍!!!

ഒടുക്കം എന്താണ് ഒരിക്കലും ഒടുങ്ങി തീരാത്തത്...

ആര്‍ക്കൊക്കെ എവിടെ ഒക്കെ

ഒടുങ്ങി അഥവാ ഒതുങ്ങി തീരാന്‍ പറ്റും..

ഒന്നും അറിയാത്തവന് ഒരിക്കലും

ഒടുക്കത്തിനു മുന്‍പേ നീന്താന്‍ പറ്റില്ല..

ഒഴുക്കും ഒടുക്കവും..

രണ്ടും എവിടെയൊക്കെയോ കൂടി മുട്ടുന്നു.

ആ കൂട്ടി മുട്ടലില്‍ നിന്നും വീണ്ടും

ഒരു വഴി പിളര്‍ച്ച അഥവാ പിഴച്ച...

വഴി പിഴപ്പിനും വയറ്റില്‍ പിഴപ്പിനും

ഒരുപാടു വഴികള്‍.

പെരുവഴിയില്‍ ഇറങ്ങി പേരു പോലും

പറയണ്ടാത്ത ഒരുപാടു വഴികള്‍..

ആ വഴികള്‍ക്കും ഒടുക്കം

ഏതോ ഒരു ഒഴുക്കില്‍ മിഴി മലച്ച്...

ജീവിതം

തികച്ചും അകസ്മികങ്ങളായ തിരിഞ്ഞു മറിയലുകള്‍ ആവണം ഒരു പക്ഷെ ജീവിതത്തെ അത്രയ്ക്ക് സുന്ദരമാക്കുന്നത്. ഒരു പക്ഷെ അതിലേറെ അകസ്മികങ്ങളായ വലിയ വലിയ നഷ്ടങ്ങളുടെ കുറവ് തീര്‍ക്കുന്നതും.മരുഭൂമിയില്‍ ഒറ്റപെട്ടവര്‍ക്ക് മഴ, ഒരു പക്ഷെ ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും ഇടയില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട് പോകുന്ന ചില നാരുകളാണ്.പക്ഷെ പൊടുന്നനെ പേമാരിയില്‍ കുതിര്‍ന്നു പോകും പോലെയാണ് ചില കണ്ടതെലുകള്‍.എന്ത്?എന്താണ് പകരം വെയ്ക്കനാവുക?എല്ലാത്തിനും....

സാറ്റ്

കുട്ടിക്കാലത്ത്‌ ഞങ്ങള്‍
ഒളിച്ചുകളിക്കുമായിരുന്നു.
അന്ന് ആരും കാണാത്ത
ഒളിയിടങ്ങളില്‍ നിന്നും
എല്ലാരും എന്നെ
കണ്ടു പിടിച്ചു സാറ്റ് പറഞ്ഞു
പുതിയ ഒളിയിടങ്ങള്‍ തേടി
ഞാന്‍ ഒരുപാടു നടന്നു..
കൂടെ ഒളിക്കാന്‍ വരുന്നവരും
പിന്നീട് സാറ്റ്‌ പറയും
എന്ന് മനസിലാക്കാന്‍
വൈകിപ്പോയിരുന്നു.
അതിനു ശേഷം ഞാനൊരിക്കലും
എന്നെ ആരെയും കാണിക്കാതെയുമായി

പിന്നെ ഒളിക്കാന്‍
ഇഷ്ടമില്ലാതെ ഞാന്‍ വളര്‍ന്നു..
അതു കൊണ്ടാവും
ആരും എന്നെ കാണാതെ പോയതും.

ഇനി ഒരിക്കലെങ്കിലും
ഒന്നൊളിച്ചു പോവണം...
ഒരു സാറ്റ്‌ വിളി കേള്‍ക്കണം...

നാട് കടത്തലിന്റെ രാഷ്ട്രീയം ...

എവിടെയോ ഒക്കെ ഉണ്ടെന്ന ഒരു രേഖപ്പെടുത്തല്‍
ഒരുപക്ഷെ അതാവും ജീവിതം..

ഒരു നേര്‍ രേഖയ്ക്ക് ഇരുപുറവും
പലപ്പോളും നമുക്ക്‌ സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരുന്നു...
ഒരിക്കലും കൂട്ടി മുട്ടാത്ത തീവണ്ടി പാളങ്ങളെ പോലെ
ഒരേ രേഖയില്‍ ഒരിക്കലും വരാതെ ....
എന്താണ് എവിടെയാണ് കൂട്ടിമുട്ടുക?

ഒരിക്കലും കൂടി ചേരാത്ത ആശയങ്ങള്‍
എവിടെയൊക്കെയോ കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞു...
എവിടെ നിന്നോ വന്നു എങ്ങോട്ടോ പോവുന്ന
ഒരു തീവണ്ടി പോലെ..

ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ
എവിടെയും ഒരു രേഖ പോലും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ..

ഒരു തിരിച്ചു നടത്തം....
മുന്നോട്ടു പോവുന്നതിനെക്കാള്‍ നല്ലത്
എപ്പോളും പിറകോട്ടു നടക്കുന്നതാണ്...

അങ്ങനെയല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍
നമ്മളെ വിഡ്ഢിയെന്നു മുദ്ര കുത്തി
മൊട്ടയടിച്ചു പുള്ളികുത്തി
കഴുതപ്പുറത്ത് കയറ്റി
നാട് കടത്തും...

ബൊമ്മക്കൊലു

ബൊമ്മക്കൊലു



അന്ധ...
തിമിരത്തിരയ്ക്കുള്ളില്‍ പെടുമ്പോള്‍
കാഴ്ചകള്‍ കണ്ണുകെട്ടി പ്രതിഷേധിക്കുന്നു
നിറങ്ങളെല്ലാം ധ്രിഷ്ടിപധങ്ങളില്‍ എത്തുന്നതിനു
മുന്‍പേ ഊറ്റിയെടുക്കപെടുന്നു.

ബധിര...

വിളികളുടെ വിളിപ്പാടകലെ നിന്നും
ചെവികള്‍ കൈവീശി യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുന്നു.
ശബ്ദങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റത്തിനായി കാത്തു
നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കടല്‍ ഇരമ്പുന്നുമില്ല.

ഊമ...
സംസാരിക്കാന്‍ എടുക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ എല്ലാം
ശബ്ദം ആവുന്നതിനു മുന്‍പേ ഒളിച്ചോടുന്നു .
പുസ്തകങ്ങളിലെ അക്ഷരകുഞ്ഞുങ്ങള്‍
സംഭാഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേ കൊല്ലപ്പെടുന്നു.

ഞാന്‍....

കാഴ്ചയുടെ,കേള്‍വിയുടെ,സംഭാഷങ്ങളുടെ
ലോകത്തില്‍ ഞാന്‍ ഞാനല്ലതാവുന്നു.
ഒരു ബൊമ്മക്കൊലുവിന്ടെ നടുവിലുള്ള
ജീവനുള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ ബൊമ്മ .

ഉറക്കം- ചില അകം പുറക്കാഴ്ചകള്‍

അകവും പുറവും തിരിച്ചിടുമ്പോള്‍
ഞാനും നീയും നമ്മള്‍ അല്ലാതാവുന്നു.
ഒരു ഉറക്കം കഴിഞ്ഞു എണീക്കുമ്പോള്‍
ഒരു ഓര്‍മ്മ പോലും ഇല്ലാതെ...


ഉറക്കം ഒരു മരണമാണ് ...
ഇത്തിരി നേരത്തേയ്ക്ക് മാത്രം ഉള്ള മരണം..
മരണത്തിനു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നവരെ
പറ്റി നമ്മളും അറിയാറുണ്ട്
ഏതൊക്കെയോ ആശുപത്രികളില്‍
മരണം വന്നു രക്ഷപ്പെടുത്തേണ്ട
ചില ജീവിതങ്ങള്‍

ആ ജീവിതങ്ങളും
അവര്‍ക്കിടയിലെ ചില ജീവികളും
അവരുടെ ജീവിതങ്ങളും
അതും എന്റെ ഉറക്കത്തെ മുറിക്കുന്നു...

ഒരിക്കലും ഉണരാത്ത ഉറക്കങ്ങള്‍
ആ ഉറക്കിനു കുറെ കാത്തിരിപ്പുകാര്‍
എന്ത് പറയണം ഇതിനു
ആരെയും കുറ്റപെടുത്താന്‍ പറ്റില്ല...

ഒരുപാടു നേരുകള്‍ അതിനിടയില്‍
ഉറങ്ങി കിടക്കുന്നുണ്ട്‌ ...

പ്രണയക്കുറിപ്പുകള്‍ തുടര്‍ച്ച 2

പറയാതെ നീയെന്നെ അറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍, എന്റെ കണ്‍പീലികള്‍ക്കിടയില്‍ ഊറിക്കിടക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെ നീയൊന്നു തൊട്ടുവെങ്കില്‍ അത്ര മതിയായിരുന്നു എനിയ്ക്ക്‌. ഞാനൊന്നു മിണ്ടാതെയിരുന്നാല്‍ ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് നീയെന്നെ വാചാലയാക്കുന്ന നിമിഷം. ആ നിന്നെ . അതാണ്‌ എന്നെന്റെ സങ്കല്പം.
വര്‍ണ സങ്കല്പ്പങ്ങളില്ലെങ്കിലും ആകാശത്തിന്റെ നീലിംയിലാണ് നീയെനിക്ക്‌ ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചു തന്നത്. മുറ്റത്ത്‌ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന നിലാവിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒരു നിലാവുള്ള രാത്രിയില്‍ നീയാണ് എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നത്.
നിനക്കാണ് ഞാനെന്റെ കവിതകള്‍ കണ്ണുനീരിലെഴുതിയത്. ഉറക്കത്തിന്റെയും ഉറക്കപ്പിച്ചുകളുടെയും നടുവില്‍ നിന്നാണ് പലപ്പോഴും നീയെന്നെ സ്വതന്ത്രയാക്കുന്നത്. നീ പാടിത്തന്ന പാട്ടുകളെല്ലാം ഞാനെന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ആരും കട്ടു കൊണ്ട് പോവാതെ തന്നെ.
നീയെന്നും എന്റെ അടുത്തുണ്ടാവുമെങ്കില്‍ എന്റെയെല്ലാ സങ്കടങ്ങളും നമ്മുടെ അരികില്‍ തന്നെ ഉരുകിത്തീരുമായിരുന്നു എന്റെ ഹൃദയം അതിലുറങ്ങി കിടക്കുന്ന സ്നേഹം മറ്റാര്‍ക്കും അത് നല്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയിലെന്ന സത്യം നിനക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ.

ഞാനൊരിക്കലും നിന്നെ പ്രണയിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ഞാന്‍ നിന്നെ പ്രണയിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നുണ്ട്. എനിയ്ക്ക്‌ അതറിയാന്‍ കഴിയുന്നുമുണ്ട്.

സ്നേഹം
ഗൌരി

എന്റെ പ്രണയക്കുറിപ്പുകള്‍

ഇന്നലെ ഞാന്‍ കണ്ട ഒരു സ്വപ്നത്തിലാണ് നീ കടന്നു വന്നത്. ആകാശ ഗോപുരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന് നീയെനിക്കൊരു പാട്ട് പാടിത്തന്നു.. ഞാനോ നിനക്കായി സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഒരു കൊട്ടാരം തന്നെ പടുത്തുയര്‍ത്തി. പാട്ടുകളുടെ ലോകത്ത്‌ നീയും സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകത്ത്‌ ഞാനും. ഇടനാഴിയിലെ പതിഞ്ഞ പാട്ടിന്റെ വരികളിലൂടെയാണ് നീ എന്റെ സ്വപനങ്ങളിലെക്ക് കയറി വന്നത്.
ആരോ പറഞ്ഞിട്ട് പരിചയം ഭാവിച്ചതല്ല നമ്മള്‍. ജീവന്റെ തുടിപ്പിനൊരു താളമുണ്ടെന്ന വാദത്തിനു, അതിനു എന്റെ സംഗീതം നല്‍കാമെന്ന് പറഞ്ഞത് നീയായിരുന്നു. നിന്റെ വരവും കാത്ത് കാമ്പസിന്റെ മരത്തണലില്‍ ഞാനിരുന്നിട്ടുണ്ട്. ഇല കൊണ്ട് മൂടിയ ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ചോനനുറുമ്പുകള്‍ വരിവരിയായി നടന്നു നീങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തത്‌ നമ്മളെ പറ്റിയായിരുന്നു.
എനിക്ക് നിന്നോടത് പറയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ഒരിക്കലും നിന്നോടത് പറയാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്റെ മൌനങ്ങള്‍ സമ്മതങ്ങളായി കാണാനും നിനക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല. കാരണം ഞാനൊരിക്കലും നിന്റെ മുന്നില്‍ മൌനത്തിന്റെ വാത്മീകം അണിഞ്ഞിട്ടില്ല.വേദനകളുടെ ലോകം എനിയ്ക്ക്‌ പണ്ടെന്നോ കിട്ടിയതാണ്, ആരോ എനിക്കായി മറന്നു വെച്ചത് പോലെ. നീയെന്നോടും ഞാന്‍ നിന്നോടും ചെയ്ത തെറ്റുകള്‍ക്ക് നമുക്ക്‌ മാപ്പ് ചോദിക്കണ്ട. എന്റെ തെറ്റിന് പകരമായി ഞാന്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതിന് മുന്‍പ്‌ നീ വീണ്ടും എന്നെ ശിക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

സ്നേഹം
ഗൌരി

എന്റെ ( ഭ്രാന്തന്‍) ചിന്തകള്‍ !!!

ആകാശങ്ങളുടെ ചതുരങ്ങളില്‍ നിന്നും നമുക്ക്‌ വഴി തിരിയാം. വൃത്തങ്ങളുടെ മഷിയില്‍ മുക്കി നമുക്ക്‌ ദിക്കുകള്‍ തേടി പുറപ്പെടാം. ചതുര്ഭുജങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും കടലിനെ സ്വതന്ത്രമാക്കാം. എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളിലെയും അവസാനത്തെ പേജ് എനിക്കായി നീക്കി വെക്കപ്പെട്ടതാണ്. അന്യാധീനപ്പെട്ട ഏതോ ഒരു വന്‍‌കരയില്‍ ഞാനെന്റെ കണ്ണുകളും ഹൃദയവും മറന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അന്നും ഇന്നും ഞാനോര്‍ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍, പൂക്കള്‍, സുഹൃത്തുക്കള്‍ എല്ലാം ഇപ്പോളും എന്റെ സ്വന്തം എന്ന് ചിന്തിച്ചു ഞാനെന്റെ മുറിയില്‍ ഉറങ്ങാതെ ഇരിക്കുന്നു. ഒരു മിന്നലിന്റെ ഊര്‍ജരേണുക്കള്‍ പാറി വീണു ഓര്‍മയുടെ കുഴിമാടങ്ങള്‍ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നെല്‍ക്കുന്നു . വാക്കുകള്‍ ചെക്കേറുന്നിടങ്ങളില്‍ പറയാനുള്ള പലതും ബോധപൂര്‍വ്വം ഞാന്‍ മറക്കാറുണ്ട്. വീണു പോയ വഴിയടയാളങ്ങളില്‍ നിന്നും ഇനിയും പലതും എനിക്ക് പഠിക്കാനുണ്ട്.

സ്നേഹം
ഗൌരി

പുസ്തകം പൂക്കുന്ന ഒരു വീട്...

പുസ്തകം പൂക്കുന്ന ഒരു വീട്...
ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ
നിഷ്കളങ്കതയുള്ള അക്ഷരങ്ങള്‍...

ഓരോ വരികള്‍ക്കും ഇടയില്‍
ഇരമ്പുന്നത് ഒരു കടല്‍
അക്ഷരങ്ങള്‍ കടലായും
വീടായും മാറുന്നു...

ആ കടലിനും വീടിനും ഇടയില്‍
ഞാനും ഒരു തുരുത്ത്

കടത്തുകാരന്‍ ഇല്ലാത്ത തോണി
ഏറ്റു വാങ്ങിയ അതേ തുരുത്ത് ...

വാക്ക്

മലയാളത്തിലെ നല്ല ബ്ലോഗുകള്‍ കൂടുതല്‍ വായനക്കാരില്‍ എത്തിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടു കൂടി
http://vaakku.ning.com എന്ന കൂട്ടായ്മ, വാക്ക് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ രചനകള്‍ അവിടെ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുക... വാക്കിന്റെ ഒരു ഭാഗമാവുക. എഴുത്തുകാരുടെ സഹകരണം മാത്രമാണ് ഈ ഒരു സംരംഭത്തിന്റെ മുതല്‍ക്കൂട്ട് .

മഴക്കാലം

മഴക്കാലം
മഴക്കാലം എന്നും എനിക്ക് ഒരു പനിക്കാലം ആയിരുന്നു. ഓര്‍മകളില്‍ എന്നും എന്നെ നനച്ചു പോയ ഒരുപാട് മഴക്കാലങ്ങള്‍.... കുട്ടിക്കാലത്തെ മഴക്കാലങ്ങള്‍.... എന്നും നരച്ച മേഘങ്ങളെ നോക്കി നരച്ചു പോയ ഒരു ജീവിതം....

മഴ അതെന്നും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു... നഴ്സറി ക്ലാസ്സുകളില്‍ മഴ പെയ്യാന്‍ വേണ്ടി ഒരുപാട്‌ ആശിച്ചിട്ടുണ്ട്... എന്റെ പുള്ളികുടയും ചൂടി ഏതൊക്കെയോ വഴികളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്... പിന്നെ സ്കൂളിലെ മഴക്കാലങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിട്ടില്ല.. ഒരിക്കല്‍ പോലും യൂണിഫോം നനയ്ക്കുന്ന ഒരു വില്ലനായി മഴ കടന്നു വന്നിട്ടില്ല.. മഴ കൊണ്ട് വന്നതിനു അമ്മയോട് അടി കിട്ടിയ ദിവസങ്ങള്‍ ഒരുപാടുണ്ട്... അന്നൊക്കെ മഴ എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ ആയിരുന്നു... തോണിയുണ്ടാക്കാന്‍ ഞാനും അത് മുക്കി കളയാന്‍ മഴയും...

പിന്നീട് മഴ ചുരുങ്ങുകയും ഞാന്‍ വലുതാവുകയും ചെയ്തു... എന്നിട്ടും കോളേജിലെ ഇടനേരങ്ങളില്‍ അങ്ങ് ദൂരെ കുന്നിന്‍പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയെ നോക്കി നിന്ന ഒരു നല്ല കാലം... എല്ലാ ദിവസവും മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍ കാന്റീനില്‍ നിന്നും ശങ്കരേട്ടന്റെ ചൂടുള്ള കാപ്പിയും കുടിച്ച് എന്നെ പിടിക്കാന്‍ കിട്ടില്ല എന്നാ ഭാവത്തോടെ ക്ലാസിലേക്ക്‌ ഓടി കയറുന്ന എന്റെ പിറകെ ഓടി വന്നു നനച്ച മഴ.... അറുബോറന്‍ പ്രാക്ടികള്‍ ക്ലാസ്സുകളില്‍ ലാബിന്റെ ജനലും തുറന്നു വെച്ച് മഴ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. എന്റെ മഴയോടുള്ള പ്രണയം അറിയാവുന്ന കൂട്ടുകാരന്‍ എനിക്ക് സമ്മാനമായ്‌ തന്നതും ഒരു മഴ പുസ്തകമാണ്... Chasing the monsoon by alexander frater. പക്ഷെ എനിക്കും മഴയെ പറ്റി അറിയാനും വായിക്കാനും എന്നും ഇഷ്ടം മലയാളം ആണ്... ഒരു മഴക്കോട്ടു പോലെ... കോളേജ് ലൈബ്രറി ക്കുള്ളില്‍ ഞാനും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളും... അതൊരു മഴക്കാലം ആയിരുന്നു....

മഴയെ ഒരുപാടു പ്രണയിച്ച Victor george വെണ്ണിയായനിയിലെ ഉരുള്‍ പൊട്ടലില്‍ ലോകത്തോട്‌ യാത്ര പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനും ഒരുപാടു വിഷമിച്ചിട്ടുണ്ട്... പിന്നീട് വിക്ടര്‍ ന്റെ മഴച്ചിത്രങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കോഴിക്കോട് പോയതും ഒരു വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓര്‍മ....

ഇപ്പോള്‍ അതി രാവിലെ പോയി രാത്രി തിരിച്ചു വരുന്നതിനിടയില്‍ മഴയെ കാണാനോ അറിയാനോ പറ്റാറില്ല... ഇവിടെ മഴ ഇടയ്ക്കിടെ വന്നു മുഖം കാണിച്ചു പോകുന്ന ഒരു വിരുന്നുകാരനെ പോലെയാണ്...
രാത്രി ഏറെ നേരം വൈകി ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ആവും അറിയുന്നത് പുറത്തു മഴ പെയ്തിരുന്നു എന്ന് ... ഞാനും മഴയും ഒരുപാടു മാറിയിരിക്കുന്നു... എന്നാലും എന്റെ മനസ്സില്‍ ഇപ്പോളും ഞാന്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട് മഴ നനയാനായി ഒരിടം...